شهابسنگ
شهابسنگ (به انگلیسی: Meteorite) قطعهٔ جامدی از بقایای جامانده از جرمهایی مانند یک دنبالهدار، سیارک یا شهابواره است که در اصل در فضای بیرونی شکل گرفته و توانسته پس از گذر از جو و تحمل تأثیر آن، بر روی سطح زمین یا یک سیارهٔ دیگر انتقال یابد. هنگامی که جرمی به جو وارد میشود، عوامل گوناگونی مانند اصطکاک، فشار و تعامل شیمیایی با گازهای اتمسفری، باعث گرم شدن جرم و انتشار آن انرژی میشوند. این جرم سپس به یک شهابواره تبدیل میشود و برای زمان کوتاهی یک آذرگوی را تشکیل میدهد که همچنین به عنوان یک شهاب ثاقب یا ستارهٔ درحال سقوط دیده و شناخته میشود؛ اخترشناسان نمونههای درخشان این پدیده را آذرگوی مینامند. شهابسنگهایی که در ورود خود تأثیر جو را تحمل کردهاند، اندازههای بسیار متفاوتی دارند. برای زمینشناسان، یک آذرگوی شهابسنگی است که به اندازهٔ کافی بزرگ باشد تا بتواند یک دهانه برخوردی ایجاد کند.
شهابسنگ ها بیشتر از سنگ و فلز تشکیل شدهاند. این اجرام هنگامی که وارد جو زمین میشوند به دلیل قطر زیادشان از جو میگذرند و دهانهها و عوارض گوناگونی را از خود بر جای میگذارندبرای نمونه دهانهٔ بارینجر در آریزونا و دهانهٔ وردفورت در آفریقای جنوبی. اهمیت مطالعهٔ شهابسنگ ها جهت تعیین سن زمین، منظومه خورشیدی (شمسی) و در نهایت تعیین سن کل کیهان نهفتهاست. به علاوه میتوان از آنها جهت تعیین ترکیب شیمیایی بخشهای مختلف سیارهٔ زمین و سایر سیارههای سنگی استفاده کرد. فرایندهایی را که منجر به تشکیل این سیارهها شدهاند و حتی فرایندهای تشکیل هسته، پوستهٔ اولیه، فرایند تفریق عنصری در گوشتهٔ اولیه که فرایند مهمی چون تشکیل حیات است به دقت بررسی کرد. به کمک مطالعهٔ شهابسنگهای فلزی (آهنی) و بررسیهای لرزهنگاری بود که دانشمندان ترکیب حدودی هستهٔ زمین را ارزیابی و محاسبه کردند.
طبقهبندی
سنگی (ارولیتها و کندریتها):
فراوانی آنها ۹۳٪ است.
سنگی – فلزی (سیدرولیتها):
فراوانی آنها ۱ تا ۲ درصد است.
آهنی (سیدریتها):
مواد تشکیلدهندهٔ این گروه با چگالیهای گوناگون و جدا از هم شهابسنگ فلزی را تشکیل میدهند و فراوانی آنها ۵ تا ۶ درصد است.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید